Przekaz ustny


Przekaz Ustny

Biblię spisywano ponad 1000 lat. Najmłodsze księgi powstały w I wieku naszej ery – czyli około 2000 lat temu. Najstarsze księgi według samej Biblii i tradycji spisał Mojżesz 3500 lat temu. Najostrożniejsi badacze wiek tylko kilku fragmentów w Piśmie Świętym takich jak Pieśń Debory z księgi Sędziów datują na około 3000 lat. Część historii opisanych przez autorów Biblii dotyczy starych epok. Pamięć o nich z pewnością była przekazywana ustnie. Dotyczy to głównie Księgi Rodzaju, w której spisano historię około 2000 lat od powstania świata do czasów niewoli Izraela w Egipcie. Podczas wykopalisk archeologicznych na Bliskim Wschodzie w Mari nad rzeką Eufrat i Nuzi w Iraku, odkryto wraz z ruinami starożytnych miast wiele tabliczek glinianych pokrytych starożytnym pismem klinowym z czasów Mojżesza i Jozuego. Z tych tabliczek naukowcy dowiedzieli się, że starożytne imiona, miasta i zwyczaje, opisywane przez Księgę Rodzaju istniały w tych czasach rzeczywiście.. Imiona jak Abraham, Ezaw zostały odczytane z tabliczek w Mari. Potwierdzono nawet biblijną relację o udomowieniu wielbłądów w czasie życia patriarchów w Mezopotamii. Niezrozumiałe dla nas współczesnych historie starych ksiąg biblijnych stają się bardziej jasne , gdy poznajemy kulturę, w jakiej żyli ich bohaterowie. W ruinach starożytnego miasta Nuzi w Iraku znaleziono spisane małżeńskie umowy. Opisany jest w tych pismach budzący dzisiaj zdziwienie zwyczaj, o którym wspomina Biblia. Zgodnie z tym zwyczajem Sara, Rachela i Lea – żony patriarchów, gdy nie mogły urodzić dzieci, prosiły mężów aby spłodzili im potomków z służebnicami.

Przekaz ustny, spisany przez autorów Pisma Świętego, zachował dla nas informację o tak starych narodach jak, Hetyci oraz o ich zwyczajach .Zamieszkałe przez nich państwo istniało od XVII do XIII wieku przed narodzeniem Chrystusa. Hetyci konkurowali nawet z imperium Egiptu i wywierali duży wpływ na historię starożytnej Palestyny. Ich prawa jak na tamte czasy były stosunkowo łagodne. Traktaty zawierane przez Hetytów są podobne do przymierzy, jakie zawierali biblijni patriarchowie: Abraham, Izaak czy Jakub. Podobną formę posiadają przymierza między Bogiem a Izraelem na górze Synaj. W XIX wieku odkryto ruiny Hattusy – stolicy Hetyckiej, o której do niedawna jedynym źródłem była Biblia. W ciągu stu następnych lat archeolodzy odkryli tysiące zapisanych hetyckich tabliczek oraz odczytali ich pismo.

Biblia relacjonuje, że izraelici uczyli się prawa spisanego przez Mojżesza słuchając kapłanów czytających księgi podczas świąt. W 5 Księdze Mojżeszowej czytamy:

„I spisał Mojżesz prawo i dał je kapłanom (…) Dał im też Mojżesz taki rozkaz: Po upływie każdego siedmiolecia, w roku umorzenia długu, w Święto Szałasów, gdy przyjdzie cały Izrael, by pokazać się przed obliczem Pana Boga twego (…) odczytasz te prawo przed uszami całego Izraela.”

W tej samej księdze czytamy następujące słowa Boga do Izraelitów:

„Przyjmijcie zatem te moje słowa do swego serca i do swojego umysłu (…).Nauczajcie ich swoich synów, mówiąc o nich, gdy siedzisz w domu i gdy jesteś w drodze i gdy się kładziesz i kiedy wstajesz. „

Przekazywaniu usłyszanych historii służyły różne formy literackie : epickie i liryczne (przypowieści, psalmy, pieśni, listy, relacje)

Początkowo ustnie przekazywano historię życia Jezusa i jego słowa. Zostały one spisane po latach przez jego uczniów. Istniały już wówczas rabiniczne metody ćwiczące pamięć uczniów szkół żydowskich tak by zachowywali na długo słowa nauczycieli. Polegały one na użyciu rytmicznych zwrotów i łatwych to zapamiętania form takich jak: metafory, porównania, przysłowia, zagadki.